neyse ki geçti

özel günleri sevmiyorum nokta.
ekstra bir açıklama gereksiz zannedersem.

27 nisan

bugün onun doğum günü ama kendiminmiş gibi hissederim hep. 20 senedir doğumgünü her yaklaştığında hüzünlenir. 20 sene önce anlamayamdığım bir şeydi bu; ben çocuk olmaya devam ediyordum belki, o ise büyümeye. çocuk olup doğumgünümü kutlamak isterdim, günleri karalar, saatleri sayardım. o ise her defasında "of" derdi, "bir yıl daha yaşlanıyorum işte."

"aa" derdim, "olur mu öyle şey, büyüyoruz işte."

e ne çabuk büyüdük yahu.

yine o "yaşlanıyorum" diyecek bugün. şarap içecek, belki alengirli başka içkiler. sigara içmeyecek, küçük tenekelerindeki purolarından tüttürecek, kocaman gözlüklerini takacak bütün gün. çantasında mutlaka birkaç kitap. elinde telefonu. sms'lere cevap verecek.

arayan birkaç kişi için yüzünü buruşturacak, kimini açmayacak, kimini açıp kısacık konuşacak. ben aradığımda "büyüdün mü?" diyeceğim yine, o "yaaa, yaşlandım" diyecek...

iyi ki doğmuş. hayatımda olduğu için ne şanslıyım. hem sonra yaşlandığımızda- gerçekten yaşlandığımızda- beraber oturacağız, plak dinleyecek, elvin'in bizi ziyarete gelmesini bekleyeceğiz.

iyi ki doğdun tanyatino'm

belki herkes sana tanya dediğinden öbür ismini kullanırdım ben; bana özel ol sen diye; kimse seninle aramıza giremesin diye... okul hallerimizden çok ev hallerimiz aklımda. deli deli, uslu uslu gülmelerimiz, fotoğraf çekimleri!!! için hazırlanıp poz vermemiz, anneciğinin hazırladığı o nefis kahvaltılar. senin yatağına sığışıp uyumalarımız, bizim evin altını üstüne getirmemiz, hep neşeli olmamız, hayatı o yaştaki çocuklar nasıl yaşamalıysa öyle yaşamamız...

sonra mesela daha büyük yaşlar. kardan kapanan yollarda evinde mahzur kaldığım gün. öylece oturmamız, durmamız, gülmemiz...

her şey hep güzeldi seninle. daha da güzel olacak.